سیستمِ انتقالِ قدرت (powertrain) در خودروهایِ تمامبرقی، در مقایسه با خودروهایِ بنزینی و دیزلی، بسیار سادهتر است؛ برقروها، در کل، نه به کلاچ نیاز دارند، نه به جعبهدندههایِ بزرگ و پیچیده. سیستمِ انتقالِ قدرت در برقروها از باتری، موتور و اینورتر (به عنوانِ کنترلگر) تشکیل میشود. اینورتر، بسته به میزانِ گازي که میدهیم، شدتِ جریانِ خروجی از باتری را تنظیم میکند و به موتور تحویل میدهد.

چرا کلاچ نه؟

گفتیم سیستمِ انتقالِ قدرت در برقروها بسیار سادهتر از موتورهایِ درونسوز است و موتورِ برقی (الکتروموتور) در مقایسه با موتورهایِ درونسوز – که پیستون، شاتون، میللنگ، سوپاپ، میلبادامک، پمپِ روغن و آب و مانندِ آن دارند – فقط یک جزئِ متحرک دارند؛ آن هم روتوري که داخلِ سیمپیچ (استاتور) میچرخد. این سادگی باعثِ کاهشِ هزینههایِ تعمیر و نگهداریِ برقروها میشود.

برایِ مثال، با موتورسیکلتِ برقی، دیگر لازم نیست چنین کارهایي انجام دهیم:

انواعِ مختلفي از موتورسیکلتهایِ برقی در بازار وجود دارد که ظرفیتِ باتری و توانِ موتورشان باهم متفاوت است. در اینجا، با بررسیِ یک نمونه، شیوهیي تقریبی برایِ محاسبهیِ مصرفِ برقِ آنها ارائه میکنیم.

موتورسیکلتي را فرض کنید با باتریِ ۶۰-ولتیِ ۲۰-آمپرساعتی؛ ظرفیتِ کلِ باتری برابر است با:

۶۰ × ۲۰ = ۱۲۰۰ W·h (وات-ساعت)

در امریکا، بهرهوریِ خودرو در مصرفِ انرژی را با یکایي به نامِ MPG (مایل به ازایِ هر گالن) بیان میکنند؛ یعنی مسافتي که خودرو با مصرفِ یک گالن سوخت میپیماید – هر مایل برابر با ۱٫۶۱ کیلومتر و هر گالن برابر با ۳٫۷۹ لیتر است. برایِ نمونه، خودروي با MPGیِ ۵۵ با مصرفِ هر گالن بنزین، میتواند ۵۵ مایل بپیماید؛ یعنی ۸۸٫۵۱ کیلومتر با هر ۳٫۷۹ لیتر بنزین، که برابر میشود با ۲۳ کیلومتر بر لیتر، یا به عبارتِ خودمانیتر، ۴٫۳ لیتر در هر صد کیلومتر.

بارها دیده یا شنیده میشود که خودروها و موتورسیکلتهایِ برقی راهِحلِ مناسبي برایِ مشکلِ آلودگیِ شهرهاست؛ اما برایِ صدورِ چنین حکمي لازم است ابتدا عواملِ آلودگیِ هوا و سهمِ هر یک از آنها را تعیین کنیم. در کل، برایِ مقابله با آلودگیِ هوا دو رویکردِ کلی میتوان در پیش گرفت:

۱. مقابله با پدیدهیِ گرمایشِ زمین و تغییراتِ اقلیمی

۲. کاهشِ آلودگیِ هوا و ذراتِ معلق